Η παρέα με τους συγχωριανούς στην Αθήνα...
Τελειώνοντας το λύκειο στη Χαλκίδα, οι περισσότεροι από εμάς συνεχίσαμε τις σπουδές μας στην Αθήνα. Τα Κάτω Πατήσια έγιναν η γειτονιά μας, περισσότερο γιατί εκεί βρίσκονταν τα ΚΤΕΛ Εύβοιας, κι έτσι όλα ήταν πιο εύκολα στις μετακινήσεις μας.
Θυμάμαι…
Ήταν Οκτώβρης του ’78. Μια εποχή αλλιώτικη, χωρίς κινητά, χωρίς τηλεοράσεις στα δωμάτια που μέναμε, μόνο ένα απλό ραδιοκασετόφωνο να μας κρατά συντροφιά. Ήταν όμως μια εποχή γεμάτη όνειρα, με το νεανικό παλμό, να χτυπά δυνατά στην Αθήνα.
Εκείνα τα χρόνια είχαμε γίνει μια όμορφη παρέα όλοι οι συγχωριανοί .Συχνά μαζευόμασταν στο σπίτι του Γιώργου Λάμπρου, στην οδό Καραβία, στα Κάτω Πατήσια. Ήταν το στέκι μας, το σημείο συνάντησης. Εκεί ακούγαμε μουσικές, συζητούσαμε, γελούσαμε και μοιραζόμασταν την καθημερινότητά μας ,άλλοτε με τσιμπούσια και άλλοτε παίζοντας χαρτιά, Ξερή, Δηλωτή ή Σκαμπίλι.
Θυμάμαι, ένα απόγευμα του Οκτώβρη, που χτύπησε η πόρτα. Ήταν ο Κωστής Βέττας, απόφοιτος ΤΕΦΑΑ, που είχε έρθει από το Μαντούδι και την επόμενη μέρα θα ταξίδευε για τη Σάμο, όπου υπηρετούσε τη θητεία του. Μπήκε μέσα γεμάτος ενθουσιασμό, κρατώντας στα χέρια του το περιοδικό «Αθηνόραμα» και σχεδόν χωρίς πολλά λόγια, μας είπε:
«Παιδιά, ετοιμαστείτε! Απόψε πάμε να δούμε τη Μαρινέλλα στο ZOOM της Πλάκας!»
Δεν χρειάστηκε δεύτερη κουβέντα για να ετοιμαστούμε , ο Κωστής, ο Γιώργος, ο Θωμάς Κοροβός κι εγώ, μια παρέα, ανυπομονώντας για την έξοδο!
Κατεβήκαμε στην Πλάκα, που τότε έσφυζε από ζωή. Τα στενά φωτισμένα, τα μαγαζάκια γεμάτα κόσμο και μουσικές. Το ZOOM ήταν από τα πιο γνωστά κέντρα της εποχής, κι εκείνο το βράδυ η Μαρινέλλα ήταν το όνομα που μαγνήτιζε τους πάντες.
Όταν ανέβηκε στη σκηνή, η αίθουσα άλλαξε. Φωτίστηκε αλλιώς. Είχε μια λάμψη, μια παρουσία και μια κίνηση, που δεν μπορούσες να αγνοήσεις. Και όταν άρχισε να τραγουδά, ένιωθες τη φωνή της να σε διαπερνά. Ήταν πάθος, δύναμη, ψυχή. Κάθε τραγούδι έμοιαζε με μια μικρή ιστορία που τη ζούσες μαζί της.
Για μένα, ήταν η πρώτη φορά που έβλεπα από κοντά μια τόσο μεγάλη καλλιτέχνιδα. Κάτι μαγικό. Ένιωθα πως συμμετείχα σε μια εμπειρία πέρα από τη μουσική , μια στιγμή που θα με συνόδευε για πάντα. Κοίταζα γύρω μου τους φίλους μου, με βλέμματα γεμάτα συγκίνηση.
Όταν τελείωσε η βραδιά, βγήκαμε στην Πλάκα και περπατούσαμε χαρούμενοι . Απέναντι, στον "Ζυγό", τραγουδούσε ο Γιάννης Πουλόπουλος, δίπλα στο Σκορπιό" ο Κώστας Χατζής κι αμέσως ,χωρίς περιστροφές, κανονίσαμε τις επόμενες μέρες να πάμε να τους ακούσουμε από κοντά. Τα φώτα των δρόμων, τα παλιά σπίτια της Πλάκας, οι ήχοι της πόλης ,όλα έμοιαζαν πιο ζωντανά εκείνο το βράδυ...
Ακόμα και σήμερα, τόσα χρόνια μετά, κάθε φορά που ακούω τη φωνή της Μαρινέλλας, το μυαλό μου γυρνά εκεί, στην παρέα, στα γέλια, στην αίσθηση εκείνων των χρόνων, που δεν φοβόμασταν τίποτα!
Εκείνο το βράδυ στο ZOOM δεν ήταν απλώς μια έξοδος. Ήταν ένα κομμάτι ζωής , μια ανάμνηση βαθιά χαραγμένη μέσα μας...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Tα σχόλια οσο το δυνατόν φιλτράρονται ως προς το ύφος και το ήθος τους.
Kάθε υβριστικό ,προσβλητικό ή άσχετο με το θέμα της ανάρτησης σχόλιο θα διαγράφεται .
Εγκρίνονται μόνο τα μηνύματα στα οποία εκφράζονται υγιείς απόψεις.
Ο κάθε σχολιαστής υπογράφει ηλεκτρονικά το σχόλιο του και είναι υπεύθυνος έναντι των νόμων.
Το ΜΑΝΤΟΥΔΙ NEWS δεν ενστερνίζεται και δεν φέρει καμία ευθύνη για όσα γράφουν οι αναγνώστες στα σχόλια τους.