
Υπήρχε κάποτε ένα Μαντούδι διαφορετικό…
Μια κωμόπολη που είχε τον δικό της ρυθμό, τις δικές της συνήθειες, τις παρέες της και ανθρώπους που, χωρίς να το καταλαβαίνουν, έγραφαν τη δική τους μικρή ιστορία μέσα στην καθημερινότητα του τόπου.
Η παρέα με τους συγχωριανούς στην Αθήνα...

Από: Βέττας Κωνσταντίνος
Θυμάμαι, ήταν αρχές της δεκαετίας του ’70.
Στην ταβέρνα του κυρ Γιάννη του Γκίκα, όλα κυλούσαν όπως κάθε μέρα. Οι κουβέντες μπλέκονταν με τα μαχαιροπήρουνα, τα ποτήρια τσούγκριζαν, οι παραγγελίες έπεφταν βαριές πάνω στα τραπέζια. Ήταν από εκείνες τις στιγμές που ο χρόνος δεν ξεχωρίζει τις μέρες , όλα μοιάζουν ίδια, όλα κυλούν μηχανικά.