Η εικόνα του 1907, στον Ιερό Ναό του Αγ.Ιωαν.του Θεολόγου.Ένα τάμα που συμπυκνώνει τον πόνο του αποχωρισμού και την ελπίδα των γονέων για την προστασία των παιδιών τους ,στην άγνωστη τότε Αμερική.
Δαπάνη των εις Αμερική μεταναστών:Στέρ. Κ. Σταμόπουλου, Ι. Γ. Κουρκουλιώτη, Αναστ. Κ. Χάρλα, Στερ. Δ.
Σταμόπουλου, Αναστασ. Στερ. Βούλγαρη, Δ. Ν. Μουρτζάκη, Ανασ. Αθ. Μπαμπέ,
Δ. Στερ. Σεβδαλή, Σταμ. Δ. Σταμοπούλου, Γ. Ν. Καντούρα, Δ. Ν. Μπαμπέ,
Γ. Εμμ. Μιχελή, Δ. Στερ. Βούλγαρη, Γ. Ν. Μπαμπέ, Δ. Γ. Κουρκουλιώτη, Γ.
Αναστασίου, Κων. Γ. Μπασδέκη, Ι. Ανδρ. Γουρνά, Σταματίου Α. Μπαμπέ.
Τη μερίμνη:Αθ. Ν. Καραγιάννη, Ιερέως, και Στερ. Γ. Λάμπρου, Δ. Γ. Τσιμπιδάκη, Ν. Γ. Καντούρα, Γ. Μπαλαμπάνη, Επιτρόπων του Εν Μαντουδίω Ιερού Ναού Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου.
Εν Πειραιεί τη 5 Δεκεμβρίου 1907.
....................
Στις αρχές του 20ού αιώνα, η Ελλάδα βίωνε έντονες κοινωνικές και οικονομικές δυσκολίες. Η φτώχεια, η έλλειψη ευκαιριών και η αγροτική κρίση οδήγησαν χιλιάδες νέους να εγκαταλείψουν τον τόπο τους. Το 1907 υπήρξε χρονιά ορόσημο, με πάνω από 36.000 Έλληνες να μεταναστεύουν στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Ανάμεσά τους και 18 νέοι από το Μαντούδι. Άφησαν πίσω οικογένειες, όνειρα και μια ζωή γνώριμη, αναζητώντας ένα καλύτερο αύριο.
Οι γονείς τους, γεμάτοι αγωνία αλλά και βαθιά πίστη, αφιέρωσαν μια μεγάλη εικόνα ως τάμα, ζητώντας προστασία, υγεία και επιστροφή.Γεμάτοι αγωνία αλλά και πίστη, προχώρησαν σε μια πράξη βαθιάς θρησκευτικής ευλάβειας, τάμα στον Άγιο Παντελεήμονα, ζητώντας την προστασία και την υγεία των παιδιών τους στα ξένα.
Τα χρόνια τότε κυλούσαν αργά, γεμάτα γράμματα που έρχονταν από μακριά και νέα που ταξίδευαν με καράβια με το όνειρο να γυρίσουν στην πατρίδα. Άλλοι έμειναν εκεί .Οι περισσότεροι γύρισαν πίσω.
Ανάμεσά τους και ο Δημήτριος (Σεβδαλής)Λάμπρου γεννηθείς το 1886 και παππούς του Μιχάλη Ι.Λάμπρου σήμερα .
Επέστρεψε ύστερα από τρία χρόνια, φέρνοντας μαζί του χρήματα, αναμνήσεις και δώρα για τους δικούς του, όλα σε ένα μπαούλο ,από το Σικάγο.
Το μπαούλο αυτό σώζεται σήμερα, πολύτιμο ενθύμιο εκείνου του ταξιδιού και κειμήλιο ζωής και μνήμης , του Μιχάλη από τον παππού του.
Πολλά χρόνια αργότερα, όταν ο Δ. Λάμπρου έφυγε από τη ζωή από καρδιά, μόλις 52 ετών το 1938, ένα γεγονός στάθηκε ικανό να προκαλέσει έκπληξη σε όλους τους κατοίκους
Κατά την εκταφή του, οι άνθρωποι αντίκρισαν κάτι πρωτόγνωρο,για την εποχή εκείνη, ένα δόντι βιδωτό. Μια λεπτομέρεια μικρή, μα συνάμα συγκλονιστική ,ένα ίχνος του κόσμου που είχε γνωρίσει, μιας Αμερικής που ήδη από το 1910 διέθετε τεχνολογίες άγνωστες τότε στην Ελλάδα.
Αυτή η ιστορία της μετανάστευσης σήμερα ζωντανεύει σε εμάς ,μέσα από μικρές ανθρώπινες στιγμές. Μέσα από ένα τάμα...
Μέσα από πρόσωπα που έφυγαν, που γύρισαν, που έμειναν.
Και ο τόπος μας, σιωπηλός και ζωντανός μαζί, κρατά ακόμη αυτές τις μνήμες , σαν ψίθυρο του παρελθόντος που συνεχίζει να μιλά, γιατί αυτή η ιστορία δεν ανήκει μόνο στο παρελθόν. Ζει ακόμη.
Ζει μέσα στην εικόνα που στέκει αγέρωχη στον ναό.
Ζει μέσα σε ένα παλιό μπαούλο που δεν έπαψε να φυλά μνήμες.
Ζει στα ονόματα που χαράχτηκαν με κόπο και ελπίδα.
Γιατί όλα . Είναι μνήμη. Είναι ρίζα. Είναι αφήγηση.
Και καθώς ο χρόνος προχωρά, εκείνο το τάμα του 1907 παραμένει άσβεστο ,σαν μια προσευχή που δεν τελείωσε ποτέ.
Μια προσευχή που ενώνει γενιές.
Μια ιστορία που δεν ζητά να τη θυμόμαστε… αλλά να τη νιώθουμε κάθε φορά που μπαίνουμε στο ναό και αντικρίζουμε το τάμα των προγόνων μας !
Α.Λ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Tα σχόλια οσο το δυνατόν φιλτράρονται ως προς το ύφος και το ήθος τους.
Kάθε υβριστικό ,προσβλητικό ή άσχετο με το θέμα της ανάρτησης σχόλιο θα διαγράφεται .
Εγκρίνονται μόνο τα μηνύματα στα οποία εκφράζονται υγιείς απόψεις.
Ο κάθε σχολιαστής υπογράφει ηλεκτρονικά το σχόλιο του και είναι υπεύθυνος έναντι των νόμων.
Το ΜΑΝΤΟΥΔΙ NEWS δεν ενστερνίζεται και δεν φέρει καμία ευθύνη για όσα γράφουν οι αναγνώστες στα σχόλια τους.