Υπήρχε κάποτε ένα Μαντούδι διαφορετικό…
Μια κωμόπολη που είχε τον δικό της ρυθμό, τις δικές της συνήθειες, τις παρέες της και ανθρώπους που, χωρίς να το καταλαβαίνουν, έγραφαν τη δική τους μικρή ιστορία μέσα στην καθημερινότητα του τόπου.
Τα απογεύματα στην πλατεία μας είχαν άλλη χάρη.
Τα μαγαζιά, οι άνθρωποι και η πλατεία γίνονταν ένα μεγάλο σημείο συνάντησης. Μια καλησπέρα, μια κουβέντα, ένα πείραγμα, μια ιστορία από τα παλιά… και η ώρα περνούσε χωρίς κανείς να κοιτάζει το ρολόι.
Έξω από το χασάπικο του Κουλουτρομπάκη (σήμερα Τζαχρήστου), στην πλατεία μας, είχε το δικό της «πόστο» μια παρέα καλοφαγάδων που δύσκολα περνούσε απαρατήρητη. Παναγιώτης Κουρκουλιώτης (Κουλουτρουμπάκης), π. Αρίστος, Τάσος Μπαμπές, Γιάννης Τριανταφύλλου (Δεκαρίνας), Αρίστος Σταμόπουλος, Σερέτης και, ανάμεσά τους, η ψυχή της παρέας, ο κυρ Γιώργος Μαραθάς.
Ο κυρ Γιώργος ήταν μορφή. Από εκείνες τις μορφές που δεν χρειάζονταν συστάσεις. Επιβλητικός, ωραίος, με το δικό του χαρακτηριστικό παρουσιαστικό και, πάνω απ’ όλα, με ατάκα έτοιμη για κάθε περίσταση.
Είχε εκείνο το χάρισμα των παλιών ανθρώπων, που μπορούσε να πει μια κουβέντα με δυο λέξεις και να σε κάνει είτε να γελάσεις είτε να τη θυμάσαι για χρόνια.
Και ιδιαίτερα με τους πιτσιρικάδες.
Τότε, όταν ένα παιδί άρχιζε να ψηλώνει, να αλλάζει η φωνή του, να αφήνει πίσω του τα παιδικά χρόνια και να κάνει τα πρώτα του βήματα προς την εφηβεία, οι παλιοί είχαν τον δικό τους τρόπο να το… καλωσορίσουν.
Τον έλεγαν «Σουγιά».
Και ο κυρ Γιώργος φαίνεται πως είχε αναλάβει προσωπικά αυτή την «τελετή ενηλικίωσης»!
Έβλεπε κανέναν νεαρό να περνάει από την πλατεία και, πριν προλάβει καλά καλά να απομακρυνθεί, ακουγόταν η χαρακτηριστική φωνή:
«Πού πας, ρε… Σουγιά!»
Ο πιτσιρικάς κοντοστεκόταν. Μπορεί να χαμογελούσε, μπορεί να έκανε πως δεν άκουσε. Αλλά μέσα του ήξερε πως είχε μόλις πάρει έναν καινούργιο τίτλο.
Είχε γίνει… Σουγιάς!
Και βέβαια, η παρέα από κάτω δεν άφηνε την ευκαιρία να πάει χαμένη. Πειράγματα, γέλια και κουβέντες, όπως μόνο οι παλιές παρέες ήξεραν να κάνουν.
Δεν υπήρχαν τότε κινητά, κοινωνικά δίκτυα και οθόνες για να κλειδώνεται ο καθένας στον δικό του κόσμο. Η πλατεία ήταν το «διαδίκτυο» του χωριού. Εκεί μάθαινες τα νέα, εκεί συναντούσες τους φίλους σου, εκεί άκουγες τις ιστορίες των μεγαλύτερων.
Και οι άνθρωποι ήταν οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές.
Ο κυρ Γιώργος, καθισμένος με την παρέα του έξω από το χασάπικο του Κουλουτρομπάκη, αποτελούσε ένα από εκείνα τα γνώριμα σκηνικά που σήμερα μοιάζουν να έχουν βγει από παλιά ασπρόμαυρη φωτογραφία.
Μπορεί τότε να μην το καταλάβαινε κανείς, όμως εκείνες οι στιγμές ήταν η καθημερινή ιστορία του Μαντουδίου.
Οι φωνές στην πλατεία.
Τα πειράγματα.
Οι παρέες.
Οι πιτσιρικάδες που μεγάλωναν.
Οι μεγαλύτεροι που τους έβλεπαν και θυμούνταν τα δικά τους νιάτα.
Και κάπως έτσι περνούσαν τα χρόνια.
Άνθρωποι έφυγαν, μαγαζιά άλλαξαν, η πλατεία πήρε άλλη μορφή και οι εποχές προχώρησαν. Όμως οι μνήμες έμειναν.
Γιατί το παλιό Μαντούδι δεν είναι μόνο τα κτίρια και οι δρόμοι του.
Είναι κυρίως οι άνθρωποί του.
Και ανάμεσα σε αυτούς, ο κυρ Γιώργος Μαραθάς, με την επιβλητική του παρουσία και την αστείρευτη διάθεσή του για πείραγμα, έμεινε στη μνήμη μιας ολόκληρης γενιάς.
Κάθε φορά που κάποιος θυμάται εκείνα τα απογεύματα στην πλατεία, είναι σαν να ακούγεται ξανά από κάπου η γνώριμη φωνή:
«Πού πάτε, ρε… Σουγιάδες!»
Σήμερα, όλα αυτά είναι μια ανάμνηση. Μια ανάμνηση της εφηβικής παρέας, των πειραγμάτων και εκείνων των ανθρώπων με τη λαϊκή σοφία, που ήξεραν να κάνουν την απλή καθημερινότητα… ιστορία!
Α.Λ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Tα σχόλια οσο το δυνατόν φιλτράρονται ως προς το ύφος και το ήθος τους.
Kάθε υβριστικό ,προσβλητικό ή άσχετο με το θέμα της ανάρτησης σχόλιο θα διαγράφεται .
Εγκρίνονται μόνο τα μηνύματα στα οποία εκφράζονται υγιείς απόψεις.
Ο κάθε σχολιαστής υπογράφει ηλεκτρονικά το σχόλιο του και είναι υπεύθυνος έναντι των νόμων.
Το ΜΑΝΤΟΥΔΙ NEWS δεν ενστερνίζεται και δεν φέρει καμία ευθύνη για όσα γράφουν οι αναγνώστες στα σχόλια τους.