Έκλεισε ένα κομμάτι της πλατείας μας… Το «Ουζερί του Θοδωρή»

Τα μαγαζιά της πλατείας μας, είτε είναι εστίασης, η εμπορικά ,δεν είναι απλώς μαγαζιά..

Είναι γωνιές του τόπου μας με ιστορία , σημεία συνάντησης, παρέες, κουβέντες και αναμνήσεις. Είναι κομμάτια της καθημερινότητάς όλης της περιοχής που, χωρίς να το καταλάβουμε, γίνονται κομμάτια της ίδιας της ιστορίας του τόπου μας.

Ένα τέτοιο μαγαζί ήταν και το εμβληματικό "Ουζερί του Θοδωρή", στην πλατεία μας.

Μετά από 24 ολόκληρα χρόνια λειτουργίας, το ουζερί κατέβασε την αυλαία του. Όχι γιατί έλειψε η αγάπη του κόσμου, ούτε γιατί έλειψαν οι όμορφες στιγμές, αλλά γιατί ήρθε η ώρα της συνταξιοδότησης και της ξεκούρασης..

Και τα λόγια είναι πραγματικά λίγα για να περιγράψουν όλα όσα έζησαν εκεί μέσα οι άνθρωποι της περιοχής και οι επισκέπτες του.

Για 24 χρόνια, στο "Ουζερί του Θοδωρή" συναντήθηκαν παρέες, φίλοι, οικογένειες και άνθρωποι που ήξεραν πως εκεί θα βρουν ένα χαμόγελο, μια καλή κουβέντα και, φυσικά, έναν ωραίο μεζέ για να συνοδεύσει το τσίπουρο η το ουζάκι τους.

Στην κουζίνα, η Χάιδω, η σύζυγος του Θοδωρή και πραγματική ψυχή του μαγαζιού, έβαζε μεράκι και αγάπη. Οι μεζέδες της ,ήταν από εκείνους που δεν χρειάζονταν ιδιαίτερες συστάσεις.Χταπόδι ψητό,γαρίδες πάνε και στη κορυφή των σπεσιαλιτέ ο τηγανητός μπακαλιάρος .

 Ποιοτικά, νόστιμα πιάτα και φτιαγμένα με την αγάπη της σπιτικής κουζίνας, έγιναν μέρος της ξεχωριστής ταυτότητας του ουζερί .

Και στην άλλη πλευρά, ο Θοδωρής, με την καλοσυνάτη φυσιογνωμία του και το ήρεμο χαμόγελό του, ήταν εκεί όλα αυτά τα χρόνια για να υποδεχτεί και να εξυπηρετήσει τους πελάτες του. 

Δεν ήταν απλώς ο ακούραστος άνθρωπος, που έφερνε τα πιάτα στο τραπέζι..

Ήταν ο οικοδεσπότης.

Αυτός που ήξερε τους πελάτες του, που γνώριζε τις παρέες, που είχε μια καλή κουβέντα για τον καθένα και που έκανε τον επισκέπτη να αισθάνεται πως δεν μπήκε απλώς σε ένα ουζερί, αλλά σε ένα φιλόξενο σπίτι.

Γλέντια,γέλια, πειράγματα, συζητήσεις, μικρές και μεγάλες χαρές, παρέες που ξεκινούσαν με ένα ουζάκι και κατέληγαν να θυμούνται ιστορίες από τα παλιά 

Στιγμές όμορφες, απλές, ανθρώπινες.

Εκείνες που σήμερα, περισσότερο από ποτέ, καταλαβαίνουμε πόσο πολύτιμες ήταν.

Γιατί το "Ουζερί του Θοδωρή" δεν ήταν μόνο ένα μαγαζί στην πλατεία. Ήταν μια όμορφη γωνιά του τόπου μας.

Και τώρα που η πόρτα του έκλεισε, μένουν πίσω οι παλιές φωτογραφίες στους τοίχους, τα τραπέζια, οι γεύσεις, οι φωνές, τα χαμόγελα και κυρίως οι αναμνήσεις τόσων χρόνων.

Μια όμορφη γωνιά κλείνει.

Όμως όσα ζήσαμε εκεί δεν κλείνουν μαζί της.

Μένουν στη μνήμη όλων εκείνων που κάθισαν στα τραπέζια του, ήπιαν το ούζο και το τσίπουρό τους, γεύτηκαν τους μεζέδες, άκουσαν τραγούδια λαϊκά , έφτιαξαν το κέφι τους με την παρέα και αντάλλαξαν μια κουβέντα, ένα χαμόγελο, μια όμορφη στιγμή.

Και ίσως, κάποια στιγμή, περνώντας από την πλατεία, να μας φαίνεται πως ακούμε ακόμη τις φωνές από εκείνα τα τραπέζια…

Γιατί έτσι είναι τα μαγαζιά που αγαπήσαμε.Κλείνουν τις πόρτες τους, αλλά δεν φεύγουν ποτέ πραγματικά.

Μένουν μέσα στις αναμνήσεις μας, σαν ένα ακόμη όμορφο κομμάτι από το παλιό και αγαπημένο Μαντούδι!

Αντι Επιλόγου

Χθες ήταν η τελευταία ημέρα λειτουργίας του "Ουζερί του Θοδωρή" και φίλοι,  και γνωστοί έδωσαν το "παρών" σε ένα όμορφο γλέντι, όπως άξιζε σε αυτό το αγαπημένο στέκι. Η βραδιά κράτησε μέχρι τις 4:30 το πρωί με βεγγαλικά πολύ κέφι και χορό.

Ήταν ένα τελευταίο γλέντι γεμάτο χαμόγελα, τραγούδια, χορό και συγκίνηση. Ένα τελευταίο «αντίο» σε μια όμορφη εποχή.

Και κάπου εκεί ήρθε η στιγμή που όλοι θα θυμούνται…

Ο Θοδωρής σηκώθηκε για το τελευταίο του ζεϊμπέκικο. Συγκινημένος, με δάκρυα στα μάτια, χόρεψε αργά και λεβέντικα το "Βρέχει φωτιά στη στράτα μου", του Στράτου Διονυσίου.

Ίσως να ήταν ο πιο όμορφος τρόπος για να κλείσει ένας κύκλος 24 χρόνων.

Ένας χορός γεμάτος συναίσθημα, σαν να αποχαιρετούσε όχι μόνο το μαγαζί του, αλλά και μια ολόκληρη ζωή γεμάτη δουλειά, ανθρώπους, φιλίες και αμέτρητες αναμνήσεις.

Και όταν το τραγούδι τελείωσε, έμεινε για λίγο εκείνη η σιωπή που λέει περισσότερα από χίλιες λέξεις....

 Α.Λ.