ΕΛΥΜΝΙΟΣ : Φθινοπωρινά ανακρούσματα

 

Φθινοπωρινά ανακρούσματα ( 2 )

( Γραμμένο μ΄ένα προγενέστερο μπουνεντογάρμπη! )

 

Του Δημήτρη Αποστόλου - « Ελύμνιου »

 

Προσδοκία!..

Ήλιος αναιμικός! Μουτρωμένος λιγάκι παλεύει στο ηλιοδρόμι του σήμερα, μέσα από θύσανους μεταξένιους, αχνούς κι υψισωρείτες μπαμπακωτούς, ν΄αφήσει σποραδικό και κομματιασμένο το φως του πάνω απ΄την λιλιπούτεια πόλη, την νωχελικά τυλιγμένη σε μια - τόση δα - αισθητή που τσιμπά υγρασία ( που δεν την πιάνεις ακόμη σαν ψύχρα ), μια χαριτωμένη πολιτειούλα που ακινητεί μπροστά στο ελαφρύ ρίγος της θάλασσας και χαϊδεύεται στο βουνίσιο που κατεβαίνει από πάνω αγιάζι!. Λογοτεχνία!.. Ποιός διαβάζει σήμερα, με τάμπλετ την γνώση στο τσεπάκι του στέρνου, ή με την ΑΙ ( για καλού και κακού! ) στην κωλότσεπη;.. Μόνο λίγοι... Λίγοι ρομαντικοί και αμετανόητοι της μοναξιάς και της λήθης!.. « Γιατί ασχολείσαι με την λογοτεχνία Ελύμνιε; » - μου είπε κάποτε ο Γιώργος Παπαστάμος - « θέλεις να ζήσεις την συγγραφική ερημιά σου;.. Γιατί ερημία απέραντη είναι ο χώρος μας »...είπε. Αλήθεια...πόση πείρα και δίκιο να είχε ο μεγάλος αυτός λογοτέχνης!..

« Για τους φίλους... και τη δική μας Ελλάδα! »...

« Για ποιά παρακμιακή εποχή τα γράφουμε όλα αυτά Μάνο μου; »...είπε κάποτε ο Οδυσσέας Ελύτης στον Μάνο τον Χατζιδάκι... Κι΄εκείνος - πάντα θυμόσοφα : « Για τους λίγους φίλους...και για την δική μας Ελλάδα που κρύβουμε μέσα μας! »...είπε...

« Μπουνέεεντς! »...

Και φέρνω στο νου μου - σαν τώρα δα! - τον βαρκάρη με την μεγάλη μπενζίνα, τον καπτα-Θανάση τον Ντράβαλο που μας μετέφερε, προσκοπάκους τότε σε ημερήσιες εκδρομές...πόσο μας αναστάτωνε να γυρίσουμε πριν την ώρα μας - όπως, όπως! - γιατί ο γραφικός και έμπειρος εκείνος λεμβούχος ( με το μαύρο του κασκετάκι και το κλαδάκι βασιλικού στο ένα τ΄αυτί! )... ήξερε καλά τα ξαφνικά γινάτια της θάλασσας κι΄αναγνώριζε την ευθύνη του νεανικού του που είχε φορτίου...φωνάζοντας στεντόρεια με τα χέρια του - τηλεβόα ( χωνί )... « μπουνέεεντς!»...

« Φουρτούνιασε η θάλασσα και βουρκωθήκαν τα βουνά! »...

Μα να!.. νωρίς απογεματάκι σαν πήρε ο χλωμός ηλιάτορας να γύρει το στρογγυλό του κεφάλι, παρασέρνοντας τους μεστωμένους ( και αμάζευτους, που κρατάνε ακόμη ) ηλίανθους... να που πέρα μεριά οι κορυφογραμμές της Λοκρίδας, της Φθίας και της Φωκίδας... χαθήκαν κάτω από βαριές μελανίες - θυμωμένες μπουράσκες αυτές - ασκοί του Αιόλου, αλλά γεμάτες « ύδωρ βαρύ! »...είτε τουλούμια φίσκα κρασί καθώς της εποχής ο Διόνυσος συμμαζώνει τα γιοματάρια του...κι΄ο άλλος ο Δίας - « πατήρ ανδρών τε, θεών τε »...κυλά τα βαρέλια του ( έτσι ομολογούν οι παλιοί ) σαν ο μπουνέντης μπαρουτιάζει την θύελλα με πύρινες γλώσσες και θειάφι!..

Αστροπελέκι : Το κεραυνοτσέκουρο!..

« Την ώρα που τ΄αστροπέλεκο ξίνει της ερημιάς την καπνοδόχο! » γράφει στην « Κυρά ( του ) των αμπελιών » ο δωρικός Ρίτσος, κι΄ ιωνικότερος ο Ελύτης αφουγκράζεται στο αξιονεστικό του « Δοξαστικό »...« Το βαρύ των καταιγίδων όργανο! »... Αυτό που προαναγγέλει η « κάσα » νεφών της αντικρινής Αταλάντης και που ο Λιβοζέφυρος ή ο Μπουνεντογάρμπης κουτρουβαλιστά σπρώχνει προς τον ορμίσκο μας την Σειρήνα την φοβερή Αελλώ, στην με τρέμουλο αναμένουσα Λίμνη!.. Γιατί να!..με τέτοιους καταιγισμούς συχνά αστροπελέκια την γλύφουν...και λέγαν δικοί μου παλιά, πως πέρασε απ΄την καμινάδα της στέγης με βουή ένα απ΄αυτά... και χώνεψε ( λέει )...μέσα στο τζάκι του προγονικού μας εκείνου σπιτιού!.. Ήταν που από τότε σκεπτόμουν διακαώς!.. να σκάψω ποτε και να βρω εκείνο το πελέκι των άστρων ( μια σκληρή σιδηρόπετρα ) που άφηνε κατάλοιπο και σημάδι ( ως λέγανε ) ο κάθε που έπεφτε κεραυνός - σαν όπως ένα χειροπελέκι οψιανού ή πυριτόλιθου των λίθινων χρόνων του Χόμο σάπιενς, είτε του Χόμο ερέκτους!..

Αστροπελάκια του ανεξήγητου!..

Να, κάποτε στο νησάκι Σαρκ της Αγγλίας ένας κεραυνός σκότωσε μια αγελάδα. Κι΄ο κτηνοτρόφος της κάτοχός, ήταν που έσκαψε και βρήκε από κάτω της ένα πράσινο χειροπέλεκο!.. Αλλά τι να πεις για τον μοιραίο εκείνο Καναδό Ταγματάρχη Σάντερφορντ που ολοζωής τον κυνηγούσαν οι κεραυνοί! Ο ένας, του σκότωσε τ΄άλογο και του ίδιου παράλυσε τα κάτω άκρα...Ο άλλος τον χτύπησε στην ωμοπλάτη και του σακάτεψε το δεξί χέρι!..Ένας τρίτος τον άφησε εντελώς παράλυτο - έως τον θάνατό του!.. ( ποιός ξέρει τι ανεξόφλητους λογαριασμούς είχαν μαζί του οι κεραυνοί! )... Μα μην νομίζεται πως τελειώσαμε!.. Γιατί μια ξαφνική καταιγίδα στο Βανκούβερ έφερε το αστροπελέκι στο νεκροταφείο της πόλης...που κατακομμάτιασε έναν τάφο!.. Και φυσικά...μην ρωτήσετε ποιανού ήταν!..Ως προς εμένα ( κλείνοντας τούτη την μακάβρια κεραυνολογία! )...ούτε ποτες έσκαψα την προγονική μας εστία...ούτε ποτές βρήκα αστροκεραύνια... ( Ευτύχησα - αργότερα στο Μουσείο - να κρατήσω στα χέρια μου χειροπελέκια της λίθινης εποχής )... Στο κάτω-κάτω, εκείνος ο « προγονικός κεραυνός! » πέρασε ( μου ΄λεγαν ) αβλαβής, σεβόμενος τους ενοίκους... κι΄ας διοχέτευσε τους χίλιους-τόσους κιλοβατώρες του μέσα στο τζάκι τους...Γιατί αλλιώς!..δεν θα υπήρχε - ούτε ο γράφων!.. ( Να! σήμερα κι΄όλας πληροφορούμαι στα « επίκαιρα » για τον κεραυνό που χτύπησε τον αμέριμνο Τόμας Φάμυ βαδίζοντα στο Στάτες Άιλαντ της Νέας Υόρκης... και πέρα από ΄να ρίγος που τον διαπέρασε...δεν του ΄κανε τίποτα!... Ήτανε που σηκώθηκε ήσυχα!.. πήγε σε μια εκκλησούλα που βρήκε μπροστά του...και..προσευχήθηκε!... ( Ο Τόμας Κυριολεκτικά ... « είχε άγιο! » )...

Από μέσα κι΄απ΄έξω!..

Στην Λίμνη συνηθίζουν οι βαρκαρέοι κι΄οι ναυτικοί να προσδιορίζουν τον καιρό - κάπως ανάποδα - στην δικιή τους ορολογία... Να! σαν δηλ. ο καιρός είναι απ΄το νοτιά...τον λένε « από μέσα! » ( εννοώντας από μέσα την θάλασσα )... και σαν είναι απ΄τον βοριά...τον λένε « απ΄έξω! » ( εννοώντας, από τον έξω βουνίσιο περίγυρο )... Σαν πάλι είναι ψιλόβροχος απηλιώτης, τον βαφτίζουνε λεβαντέρα... κι΄όταν παραφυσάει επιζεφύρια...γαρμπινό και μπουνεντογάρμπη!..

« χω χαρίεις ζέφυρος! »...

Από μέσα λοιπόν σήμερα ο καιρός με δυτική όμως απόκλιση...κι΄ο « χαρίεις Ζέφυρος » του Ταραντινού Λεωνίδα, σήμερα δεν γλυκοφυσάει χαριτωμένα.. αλλά σιφούνιασε - ταραξίας μπουνεντογάρμπης αυτός - που λύσσιαξε για καλά... αναστατώνοντας τα χοχλάδια με σαρωτικό οχλοβουητό...βογγώντας υπόκωφα στα μουράγια με ήχο βαρύ... ραντίζοντας τα παράλια σπίτια μ΄ αλατόνερο, ραγάνι κι΄αθούρα ψιχαλιστή...και μ΄ αντιμάμαλο παλινδρόμησης ( μαρένζο το λένε λατινιστί ), που όσο να ΄ναι εισβάλει στην μπούκα του λιμανιού και κάνει πλεούμενα και βαρκούλες, κομψά μεν - αλλά πόσο ανήσυχα! - να λικνίζουν!.. Όπως το ίδιο - ανήσυχο και διωγμένο θαρρείς με κρωγμούς και στριγγιές - παρατηρώ το σαστισμένο κοπαδάκι ασημογλάρων που παρεπιδημεί απαγγιάζοντας σε καθίσματα στεριανά, ίσαμε το κακό να περάσει. Γιατί οι γλάροι έχουν να πούνε πως προοιωνίζουνε άσφαλτα τον καιρό...κι΄όταν πλέουν - σαν σημαδούρες - ήσυχα στα νερά προβλέπουν καλοκαιρία, κι΄όταν πάλι τραβούν στην στεριά...τότε μπουρίνι και καταιγίδα!..

Λυρισμοί και συναισθηματισμοί!..

Φθινόπωρο!.. Ένα τοπίο - μια Λίμνη - σε άλλη της τώρα διάσταση! Χεινοπωριάτικη, δυναμική, υπερβατική - μαζί και ρομαντική!.. Αν το ΄φερνε η τύχη και περνούσε τέτοια στιγμή από ΄δω ο Ελ-Γκρέκο με τον χρωστήρα του...σίγουρα « Η καταιγίδα ( του ) στο Τολέδο » θα περνούσε σε δεύτερη μοίρα απ΄τον ανταριασμένο μπουνέντη της Λίμνης!...

Προσκύνημα!..

Λίμνη!.. Χρονικογράφος κι΄ιστορητής... λαογαφών κι΄εξιστορητής ( άντε το ίδιο και ποιητής! )...είναι που νοιώθω ευλογημένος της διαχρονικής ιστορίας σου...της ναυτικής σου υπόστασης... της ρέμβης, του όνειρου και της έκστασης...της ομορφιάς σου ταπεινός ιδαλγός... προσκυνητής - μαζί κι΄έραστής - του απέθαντου μεγαλείου σου!..Ελύμνιον : Μπορεί ( κάποιοι λένε ) από την πλησιόχωρη λίμνη που υπήρχε εδώ απ΄τα λίθινα χρόνια!..Μπορεί ( λέω εγώ ) απ΄το Εφύμνιον των πρωτοκατοίκων Ελλόπων - Ελλών...Μπορεί ο Ύμνος του Ήλιου ( που σε τούτο συνηγορούν και οι κοντογείτονες Γυιοί του...Μάκιστος, Κάνδαλος, Κάρκαβος, Τριόπας κ.α. )...Ή μπορεί ακόμη κι΄ο Γαμήλιος Ύμνος - ο « Υμέναιος » του Ύπατου Βασιλικού Ζεύγους Θεών - της Ήρας και του Διός - στο « Νυμφικόν ( μας ) Ελύμνιον »... Μπορεί κι΄άλλα πολλά...αλλά ποιός ξέρει;.. ( γιατί ξεχάσαμε πως η Μυθολογία είναι η « άγνωστη προϊστορία της ιστορίας μας! » )...

« Έτσι μ΄αρέσει! »...

Πειράξανε κάποτε την αγέρωχη Μελίνα για την Αθήνα της!.. Το τούτο...το ΄κείνο...το παρακείνο...και δεν συμμαζεύεται!.. Κι΄η περήφανη Ελληνίδα ανοίγοντας σαν φτέρουγες τεράστιου πελεκάνου τα χέρια της...ήταν π΄αγκάλιασε χώρο και χρόνο, Παρθενώνα και Βράχο κι΄Ακρόπολη - ψυχανεμίσματα των αρχαίων καιρών!.. και μην υπομένοντας τα τόσα κακολογήματα για την πόλη της... πλαντώντας!.. κραύγασε δυνατά, πεισματικά και αυθόρμητα! : « Αυτή είναι η Αθήνα!..Έτσι μ΄άρέσει! »... Μ’ άρεσε το « αυθόρμητα » και το μεταφέρω στ΄αρχαίο Ελύμνιο! Στις Αιγές! Στη σύγχρονη Λίμνη :

« Έτσι μ΄αρέσει! »...

Δ.Α. - « Ελύμνιος »

Ερανισμοί : Γιάννη Ρίτσου, « Η Κυρά των αμπελιών » - Οδυσσέα Ελύτη « Άξιον Εστί » - Γιώργου Μπαλάνου « Οι κόσμοι της φωτιάς » - Γιώργου Παπαστάμου « Μουσική μέσα στο χρόνο » - Λάζαρου Παπαδόπουλου, « Η ζωή είναι παρελθόν » - Γεωργίου Βιζυηνού, « Αποχωρισμός » - Αλ. Καλέμη, « Μια φορά κι΄έναν καιρό, εκεί στην Εύβοια..» - Δημοσιεύσεις Δ.Α. « Ελύμνιου » - Διαδίκτυο.

Φωτό : « Με του Γαρμπή τα κύματα! » ( της Ανθής Αποστόλου ).