Το Μαντούδι θυμάται το Γιώργο Μαζωνάκη !

 

Υπάρχουν άνθρωποι που, ακόμη κι αν πέρασαν για λίγο από έναν τόπο, κατάφεραν να αφήσουν πίσω τους ένα ξεχωριστό αποτύπωμα. Άνθρωποι που δεν τους θυμάσαι μόνο για το όνομα ή την πορεία τους, αλλά για τις στιγμές που μοιράστηκες μαζί τους, για ένα χαμόγελο, μια κουβέντα, ένα πείραγμα....

Με αφορμή την απώλεια, του Γιώργου Μαζωνάκη ,αξίζει να θυμηθούμε τον άνθρωπο που γνώρισε και αγάπησε τη περιοχή μας ,μέσα από τις απλές καθημερινές στιγμές και που, χωρίς ίσως να το γνωρίζει, άφησε κι εκείνος το δικό του μικρό αποτύπωμα στον τόπο μας.

Ο Μαζωνάκης επισκεπτόταν συχνά την περιοχή, καθώς διατηρούσε στενή φιλία με έναν συμπατριώτη μας. Κατά τη διάρκεια των επισκέψεών του, φιλοξενούνταν σε ένα όμορφο σπίτι, από όπου από ψηλά,είχε τη θέα ολόκληρου του Μαντουδίου.

Μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας και την ένταση της καθημερινότητας απολάμβανε τις απλές χαρές του τόπου. Δεν ήταν λίγες οι φορές που έπαιρνε το ποδήλατό του και ξεκινούσε για μια βόλτα, είτε με κατεύθυνση προς τη θάλασσα είτε τον κάμπο είτε μέσα στο δάσος. Ήταν ένας δικός του τρόπος να αποφορτίζεται και να βρίσκει λίγες στιγμές ηρεμίας και ξεκούρασης.

Όσοι τον είχαν γνωρίσει εκείνη την εποχή θυμούνται έναν άνθρωπο ευγενικό, προσιτό και ιδιαίτερα ευχάριστο στην παρέα, με πολύ χιούμορ και διάθεση για πειράγματα.

Χαρακτηριστικό είναι ένα περιστατικό που έχει μείνει στη μνήμη όσων το έζησαν.

 Μια μέρα, ο Μαζωνάκης πήγε να πάρει σουβλάκια στου "Καρύδα". Ο Καρύδας τον αναγνώρισε και, όπως ήταν φυσικό, δεν έχασε την ευκαιρία να τον πειράξει:

«Ρε Μαζωνάκη, πολύ κοντός είσαι!»

Η απάντηση ήρθε αμέσως, χωρίς περιστροφές και με το απαραίτητο χιούμορ:

«Ναι, αλλά εσύ είσαι πιο κοντός!»

Ένα μικρό στιγμιότυπο, από εκείνα που δείχνουν πως, μακριά από τις πίστες και τη δημοσιότητα, ο γνωστός τραγουδιστής μπορούσε να είναι απλός, αυθόρμητος και να συμμετέχει με χαμόγελο στα πειράγματα της καθημερινότητας.

Η είδηση του θανάτου του σκόρπισε θλίψη και στην περιοχή μας. Για τους ανθρώπους που τον είχαν γνωρίσει από κοντά, ο Γιώργος Μαζωνάκης δεν ήταν απλώς ένας γνωστός καλλιτέχνης που είχε περάσει κάποια στιγμή από το Μαντούδι. Ήταν ένας άνθρωπος που είχε καθίσει στις παρέες τους, είχε περπατήσει στους δρόμους και τα μονοπάτια της περιοχής, είχε απολαύσει το φαγητό και το ουζάκι του στην πλατεία και είχε αφήσει πίσω του όμορφες προσωπικές αναμνήσεις.

Γι’ αυτό και η απώλειά του έγινε αισθητή με έναν διαφορετικό τρόπο. Οι άνθρωποι που τον είχαν συναναστραφεί θυμήθηκαν τις επισκέψεις του, τα αστεία του, την απλότητα και την ευγένειά του. Μαζί με τη θλίψη ήρθαν στην επιφάνεια και όλες εκείνες οι μικρές ιστορίες που, με το πέρασμα του χρόνου, αποκτούν ακόμη μεγαλύτερη αξία.

Και ίσως αυτό να είναι τελικά το πιο όμορφο αποτύπωμα που μπορεί να αφήσει ένας άνθρωπος,να τον θυμούνται όχι μόνο για όσα έκανε στη σκηνή, αλλά κυρίως για το χαμόγελο, την καλοσύνη και τις στιγμές που μοιράστηκε με τους ανθρώπους γύρω του