Του Κωνσταντίνου Γ. Μουρτοπάλλα*
Συνήθως, την ελληνική επαρχία —ή, ευρύτερα, την περιφέρεια— προσδιορίζουν τρία στοιχεία, τα οποία σήμερα είτε φθίνουν είτε μεταλλάσσονται υπό το βάρος της σταδιακής «αστικοποίησης» ακόμη και των μικρότερων κοινοτήτων και χωριών, τουλάχιστον ως προς ορισμένες πτυχές της καθημερινότητας και της κοινωνικής τους συγκρότησης.
Η πολιτιστική κληρονομιά ενός τόπου είναι η ζωντανή μνήμη της ιστορίας του. Τα ιστορικά μνημεία δεν είναι απλώς παλαιά κτίσματα, είναι αυθεντικές μαρτυρίες του παρελθόντος, φορείς της συλλογικής μνήμης και αναπόσπαστο μέρος της ταυτότητας μιας κοινωνίας. Μέσα από αυτά διατηρείται η ιστορική συνέχεια και μεταδίδεται στις επόμενες γενιές η γνώση της διαδρομής ενός τόπου στον χρόνο.
Τόπος ιερός ο Δήμος μας , με ιστορία και θρύλους ,αφήνει ως σήμερα το αποτύπωμα ενός ακμαίου πολιτισμού που σημάδεψε την ιστορία και τα ελληνικά γράμματα .
Το "Ιερό Βουνό", που εκτείνεται η οχυρωματική Αρχαία Κήρινθος διάσπαρτο από αρχαιότητες κρατά ακόμη ζωντανές τις μνήμες εκείνων των καιρών με τα τοπωνύμια "Κάνθος","Παράμονος" ,να κρατούν αναλλοίωτη την ιστορία , ενώ ο ιερός βράχος στο "Πελέκι" που εκτείνεται η Κηρινθιακή Ακρόπολη, εξακολουθεί να αποκαλύπτει τα μυστικά του, μέσα από τις μικρές αρχαιολογικές ανασκαφές..
