Γράφει ο Γιάννης Ψαρρός
Το Ελύμνιον και οι Αιγές ήταν δύο αρχαίες πόλεις στο βόρειο τμήμα της Εύβοιας, οι οποίες γνώρισαν μεγάλη ακμή κατά την αρχαιότητα.
Οι Αιγές συνδέονται με τους ομηρικούς χρόνους, ενώ το Ελύμνιον αναφέρεται ήδη από την παλαιότερη αρχαιότητα, ίσως ακόμη και κατά την περίοδο των πρώτων οικισμών της νήσου.
Σύμφωνα με αρχαίες παραδόσεις, το Ελύμνιον συνδέεται με τη λατρεία του Δία και της Ήρας. Αναφέρεται χαρακτηριστικά ότι εκεί συναντήθηκαν οι δύο θεοί, γεγονός που οδήγησε στην ονομασία του ως «Νυμφείον». Μάλιστα, υπήρχε στην περιοχή ναός αφιερωμένος στον Δία και την Ήρα.
Ορισμένοι περιηγητές και λεξικά ταυτίζουν το Ελύμνιον με τις Αιγές. Ωστόσο, ο Στράβων, αρκετούς αιώνες αργότερα, αναφέρει ότι οι Αιγές, κέντρο των Βορείων Αιγιαλών πολυχίων (Λαψιτών και Ανθηδόνων), όπου υπήρχε και ναός του Ποσειδώνα, του Αιγαίου επιρροής, βρίσκονταν κοντά στο Ελύμνιον.
Για το Ελύμνιον και τη σύνδεσή του με τον αρχαίο ναό του Ποσειδώνα, ο σημερινός ναός του Αγίου Νικολάου θεωρείται από ορισμένους ερευνητές ότι βρίσκεται στην ευρύτερη περιοχή του αρχαίου ιερού.
Αρχαιολογικά ευρήματα και αρχιτεκτονικά υλικά που χρησιμοποιήθηκαν κατά την κατασκευή του σημερινού ναού ενισχύουν το ενδιαφέρον για την ιστορική συνέχεια του χώρου.
Η αλλαγή του ονόματος
Ο συγγραφέας εκφράζει την άποψη ότι η σημερινή ονομασία της Λίμνης προήλθε από το αρχαίο όνομα Ελύμνιον. Όπως χαρακτηριστικά σημειώνει, η ονομασία αυτή ενδέχεται να συνδέεται είτε με την παρουσία των Ελλήνων στην περιοχή είτε με το γεγονός ότι υπήρχαν στο Ελύμνιον και γύρω από αυτό λίμνες και αβαθείς υδάτινες εκτάσεις.
Η διαδρομή των δύο πόλεων
Οι Αιγές καταστράφηκαν κατά τον σεισμό του 426 π.Χ. και εγκαταλείφθηκαν. Το Ελύμνιον, αντίθετα, φαίνεται ότι δεν εξαφανίστηκε. Η ερήμωσή του είχε αρχίσει αρκετά νωρίτερα, καθώς ο πληθυσμός του είχε μετακινηθεί προς τα Κλεωνά, τη Χαλκιδική και άλλες περιοχές, εξαιτίας σοβαρών τοπικών προβλημάτων.
Μετά το 426 π.Χ., το Ελύμνιον δεν αναφέρεται πλέον με την ίδια συχνότητα. Επανεμφανίζεται όμως κατά την εποχή της παρακμής και της ηγεμονίας των Μακεδόνων.
Κατά την περίοδο αυτή, το Ελύμνιον και η Ωροβία αποτελούσαν δήμους της Ιστιαίας.
Στη Βυζαντινή περίοδο, ιδιαίτερα μετά τον 5ο αιώνα, το Ελύμνιον άρχισε να αναπτύσσεται και πάλι, κυρίως στη γεωργία, τη ναυτιλία και την οικοδόμηση καλαίσθητων κτιρίων.
Η επιδρομή των κουρσάρων
Δυστυχώς, ξαφνικά, μια νύχτα, γύρω στα χρόνια 889-904, μοίρα πειρατικού αραβικού στόλου, αποτελούμενη από Αλγερινούς, εισέβαλε μέσα στην πόλη. Οι κάτοικοι αιφνιδιάστηκαν, ενώ ακολούθησαν λεηλασίες, σφαγές και καταστροφή.
Το θλιβερό αυτό ιστορικό γεγονός έγινε αφορμή να φύγουν οι εναπομείναντες κάτοικοι από την παραλία και να εγκατασταθούν ψηλότερα, στον χώρο που λέγεται σήμερα «Καστριά», όπου έχτισαν και ένα φρούριο που ονόμασαν «Κάστρο».
Αναφέρεται αργότερα, το 1255, κατά την περίοδο του Λυκάριου, ο οποίος κατόρθωσε να θέσει υπό τη διοίκησή του ολόκληρη τη βόρεια Εύβοια.
Ο Λυκάριος, μετά την κατάληψη της νήσου Λιμνίας και της Σκοπέλου, έφερε στο Ελύμνιον αρκετούς κατοίκους, κυρίως ναυτικούς, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν στα Καστριά.
Λήμνιοι - Ίμβριοι - Σαμοθράκη
Ύστερα από την πτώση της Κωνσταντινούπολης και κατά την περίοδο των μεγάλων αναστατώσεων στο βορειοανατολικό Αιγαίο, το νησί της Εύβοιας υπέστη καταστροφές από τους Τούρκους.
Οι περισσότεροι κάτοικοι κατέφυγαν στην Εύβοια και την Κρήτη, όπου υπήρχε ακόμη βενετική παρουσία.
Επίσης, ο εποικισμός του Ελύμνιου από τη Σάμο ήταν αρκετά αισθητός και αυτό το μαρτυρούν ακόμη τα πολλά επώνυμα από τη Σάμο.
Η Επανάσταση του 1821
Όταν εκδηλώθηκαν στη Χαλκίδα τα κινήματα του Μαρτίου και Απριλίου του 1821, καταβλήθηκαν προσπάθειες να ξεκινήσει η επανάσταση και στην Εύβοια.
Οι πρώτοι που πρωτοστάτησαν στον αγώνα ήταν οι Ελύμνιοι, οι οποίοι συνεργάστηκαν με τους Στερεοελλαδίτες, υψώνοντας επαναστατική σημαία και δίνοντας όρκο στον Ιερό Αγώνα.
Στην πορεία της Επανάστασης, η Εύβοια γνώρισε θετικά αλλά και αρνητικά γεγονότα. Στην περιοχή του Ελύμνιου αναδείχθηκαν αρκετοί αγωνιστές και οπλαρχηγοί, με πρωτοχρονιάτικη την παρουσία του Ελύμνιου ήρωα και καπετάνιου στον Αγώνα, Άγγελου Γυφού.
Στην Επανάσταση της Εύβοιας, ο Ελύμνιος αρχηγός του Αγώνα Θανάσης Γυφός, ύστερα από την περίφημη νίκη που πέτυχε με τα παλικάρια του στα Βρυσάκια, έπεσε άδοξα σε ενέδρα στα Δύο Βουνά της Χαλκίδας, μαζί με τους δύο οπλαρχηγούς, τον Κώστα Δημητρίου και τον αδελφό του Γιαννούλη Γυφίο.
Η θυσία των αγωνιστών αυτών αποτελεί μέρος της ιστορικής μνήμης της περιοχής και υπενθυμίζει τη συμμετοχή των κατοίκων της Βόρειας Εύβοιας στον αγώνα για την ελευθερία.
Ένα βιβλίο για την ιστορία του Ελύμνιου
Το βιβλίο «Ελύμνιον» του Νικολάου Κ. Μπελιάρα (τρίτη έκδοση, 2000) αποτελεί ένα σημαντικό ιστορικό έργο για κάθε ενδιαφερόμενο και φίλο της τοπικής ιστορίας. Περιλαμβάνει την ιστορία του τόπου μας και των προγόνων μας.
Διατίθεται σε φιλική τιμή.
Πληροφορίες: Γιάννης Ψαρρός
Τηλέφωνο: 6973 406035
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Tα σχόλια οσο το δυνατόν φιλτράρονται ως προς το ύφος και το ήθος τους.
Kάθε υβριστικό ,προσβλητικό ή άσχετο με το θέμα της ανάρτησης σχόλιο θα διαγράφεται .
Εγκρίνονται μόνο τα μηνύματα στα οποία εκφράζονται υγιείς απόψεις.
Ο κάθε σχολιαστής υπογράφει ηλεκτρονικά το σχόλιο του και είναι υπεύθυνος έναντι των νόμων.
Το ΜΑΝΤΟΥΔΙ NEWS δεν ενστερνίζεται και δεν φέρει καμία ευθύνη για όσα γράφουν οι αναγνώστες στα σχόλια τους.